Κάποτε σε μία μεγάλη πόλη ήταν ένα θέατρο. Το θέατρο για πολλά χρόνια ήταν μία ανεξάρτητη επιχείρηση που άλλες φορές ήταν στα πάνω της και άλλες στα μέτρια. Κάτω δεν έπεσε ποτέ.
Κάποια στιγμή φάνηκε μια οικογένεια με διάθεση να το κάνει να είναι μόνο στα πάνω του. Και αυτοί οι νέοι ιδιοκτήτες φάνηκαν να θέλουν να κάνουν πράξη την επιθυμία τους. Προσπάθησαν να κρατήσουν το επίπεδο πάντα ψηλά και κάποιες φορές να είναι στην κορυφή και το κατάφεραν για δύο δεκαετίες.
Κάπου εκεί εμφανίζεται ο δράκος στο παραμύθι. Όχι ο δράκος δεν ήταν ένα αντίπαλο θέατρο που τους έβγαλε από την πρώτη θέση αλλά οι σχέσεις των ιδιοκτητών με τα μεγάλα θέατρα της Πρωτεύουσας, εκεί που αν δεν είσαι πολύ ισχυρός δεν μπορείς να τα διοικήσεις. Ποιος να ήξερε ποιοι πραγματικά διοικούσαν τα μεγάλα αυτά θέατρα; Οι εμφανιζόμενοι ως διευθυντές ήταν απλά μαριονέτες, έμμισθες και έπαιζαν τον ρόλο τους σε μία μεγαλύτερη σκηνή.
Το πρόβλημα των πιστών θαμώνων του θεάτρου της μεγάλης πόλης ήταν πως δεν γνώριζαν τις πραγματικές σχέσεις των ιδιοκτητών με τους αντιπάλους τους καθώς και τις σχέσεις με τα μεγάλα θέατρα στην Πρωτεύουσα και έτσι άρχισαν να θυμώνουν. Για να ηρεμήσουν έφεραν μία παράσταση «πυροτέχνημα» που τους ηρέμησε για μικρό χρονικό διάστημα αλλά τους χώρισε και σε στρατόπεδα αυτούς που ήθελαν ποιοτικό θέατρο και τους άλλους που ήθελαν επιθεώρηση κάθε τρίμηνο. Τελικά η επιθεώρηση συνεχίστηκε και στα ιδιοκτησιακά του θεάτρου.
Αν θα βρεθεί λύση και θα αγοράσει κάποιος άλλος το θέατρο δεν το γνωρίζουμε, όπως και το τι θα γίνει με τους τωρινούς ιδιοκτήτες, καθώς ότι ανεβαίνει κάποια στιγμή κατεβαίνει. Ελπίζουμε μόνο στο τέλος να λέμε το αντίστοιχο με το "και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα".
ΥΓ Ο δράκος υπήρχε από την αρχή όπως σε κάθε φανταστική ιστορία, απλά εμφανίστηκε αργότερα.
Αφιερωμένο στον neokosmitis, για το ερώτημα που είχες θέσει φίλε.
