Έρχεται στη μνήμη μου ένα συμβάν από τα εφηβικά μου χρόνια τόσο διαφορετικό από όσα συμβαίνουν σήμερα.
Ήταν κάπου στο 1996 ή το 1997 και εγώ σαν μαθητής λυκείου πήγαινα φροντιστήριο στο κέντρο της πόλης. Ένα απόγευμα έγινε κάτι που με έκανε να γελάω και να θυμώνω ταυτόχρονα.
Σήμερα τα παιδιά που θα χτυπήσουν τις πόρτες μας θα είναι λιγότερα από κάθε άλλη χρονιά. Φόβος για να μην τους επιτεθούν, φόβος για να μην τους κλέψουν τα χρήματα που θα μαζέψουν, φόβος μην κλέψουν και τα ίδια τα παιδιά.
Το μήνυμα της γέννησης του Κυρίου μας Ιησού Χριστού σημαίνει αγάπη και όχι φόβο. Αν σας χτυπήσουν την πόρτα παιδάκια ανοίξτε τους και να τους χαμογελάτε ακόμη και αν κάνουν κάπου λάθος.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους. Και όταν λέμε όλους εννοούμε ΟΛΟΥΣ.
ΥΓ Αναρτήσεις για Παναθηναϊκό, αθλητισμό, πολιτική, κοινωνία, οικονομία από το Σάββατο 26/12 πάλι.
ΥΓ2 Ήθελα πολύ να γράψω για το σύμφωνο συμβίωσης και το αδελφάτο αλλά από το Σάββατο.